✪ Beautiful lakes in Karanataka and Cauvery river
✪ Small villages and serene roads
✪ Stay at Gundlupe instead of Begur
✪ Traveling from Bandipur National Forest and Mudumalai Tiger reserve
✪ Experience of South Indian discipline and cooperation
✪ Meeting a Marathi speaking person in Gudalur!
✪ Warmth of South Indian family members
✪ Pongal vibes and approaching Ooty
Hello. Sharing experiences of cycle ride done in last January. Morning of 13th January. The second day of the cycle ride. Yesterday I had good rest in Malawalli. Today I was going till Begur ideally, but as it is a small village, I was not finding any stay option. Then as told by Shri. Krishna Ji, Shri. Niranjan Kumar ji and others, I decided to cycle further 14 kms till Gundlupet. It will take some more time, but there is no option. As per Yesterday's experience, I thought that I would reach by 1.30 pm at most. Started the ride with this plan. Although today’s stage is slightly more, tomorrow I will have less distance to complete.
This road goes by Mysore, the old Capital of Karnataka and its power centre! Small villages and silent roads! The sky is clear now. Now there is no trace of clouds and humidity of Bangalore. As it is the second day of cycling, the mind is settled. Just one worry- tomorrow, I will pass through forest area. The road towards Ooty passes through a National park. There are elephants and other wild animals. Will they allow my cycle? And will I be able to do cycle ride there? These are some doubts. Earlier, cyclists had gone there. This thought is there. But serene surrounding and slowly passing villages and landscapes! They cheer up beautifully.
After the Idli breakfast, I left the main highway and took an interior road. Very silent area. Some farms and small villages! But excellent roads! The road has many lakes and ponds. Further near Narsipura, I crossed two rivers. One of them is Cauvery! The bridge is so narrow, so could not take a halt there. This connecting road has many turns, so I need to check every time. People are talking to me in this region. One auto riksha driver talked with me for some time. Now mountains are visible in the distance! Then I saw Nanjangud village and Sri Venkateshwara temple! Here, the road joined Mysore- Ooty highway.
Today, the headwind is much more. So it is taking more time than expected. It is also hot there. It is only the second day, so there is no momentum till now. So I had to take more efforts. Surrounding landscape is changing rapidly. Now farms and small villages are left behind and it is industrial area. Slowly I reached Begur. I was expecting a downhill from here, but there is none. I had regular intake breaks and continued. Finally I reached Gundlupet at around 2 pm, late than expected. Here Ashokji has made stay arrangement at a guest house. But due to visit of Rahul Gandhi in this region, there is a protocol in place and so my stay had to be changed. Then they made an arrangement at another lodge. They also arranged my food with affection. Today's distance was 98 kms and I again cycled for 2 kms. So it is actually a hundred! Gundlupet! Felt little tired, but afterwards it is all right.
In the afternoon, I rested and later on worked on my laptop. I also did a telephone call recording for Parbhani All India Radio for one programme. Daily outside food is slightly problematic. But it is expected. Importantly, I am getting my favourite ground nut candy everywhere. So no major problem with the food. But, the question is- how about tomorrow in the forest???
Thrilling journey inside the forest
I had good rest on 13th January at Gundlupet. The morning of 14th January! Fourth day of this cycle tour! I had many doubts and worries! How will I ride when there are elephants and other wild animals on the road? Finally, I told myself- let’s check it out on the spot! Clear skies in the morning! Sun has just arisen! From here, gate of Bandipur national park is 14 kms. This highway is showing distance of Nagapattinam!
As expected, the forest guards stopped me on the gate and told me to take a u- turn! I told them, two- wheelers are allowed and so please allow me. But they refused. They told me that in the past cyclists would go, but now they are not allowed. And other two- wheelers can go rapidly even if some elephant comes! But cycle cannot do it! His point is valid. I told them that I am doing this cycle tour and this is the route. Give me some alternative. Or allow me to take my cycle from some vehicle- there are many trucks and lorries that are going. They accepted! The forest guards are very friendly and cooperative. They are not rude! I had to wait for some time and soon, they stopped on lorry and helped me to load the cycle! Thus began the thrilling journey in the forest!
What a dense forest it is! Peacocks are there at many places. Also monkeys with red faces and rabbits! At two points, I could also see an elephant so closely! I also had a unique discussion with the driver and one forest guard. We spoke in combination of English and Hindi. Later on we crossed the border of Bandipur National Park and entered Mudumalai Tiger Reserve. Also we entered Tamil Nadu! Such dense forest with small rivers nearby! Elephants are there also! Some tribal villages were there. For 30 kms, the forest continued. I got out of the lorry on the far gate of the forest. He was willing to drop me at Gudalur, but I wanted to ride remaining distance. It was just about 10 kms. I reached Gudalur! Ooty mountains are so close now!
Gudalur! The unique base of Ooty! Here I also saw the board for Kalikat village! Kerala border is also not far away. This mountain village resembles Konkan! Tamil Nadu on eve of Pongal! For Gudalur also, initially we did not have any contacts. Chinmaya Mission's Swami Sundar Chaitanya ji told me to contact Omprakashji. Omprakashji works here with RSS. He was actually on trvel and was going out, but he met me for some time. He made my arrangement at RSS office. He received me at the bus stand and showed me the road to the office. Many persons are meting him on the road! Later on he connected me with Shri. Pappu Samiji as he was going outside. When I met these two, I never felt that I was meeting them for the first time.
Though, the cycling on the third day was small- Instead of 51 kms, I had two segments of 8 and 14 kms. In a way, it is better also. Tomorrow, I will face the huge 20 km climb to Ooty! So having some rest today is more than handy. In the afternoon, after looking for some hotels, I chose one. And how interesting! The hotel person was speaking fluent Marathi! He had worked in Maharashtra for 10 years! We both felt so good! He felt so nice to meet me and speak Marathi. This is how Yoga connects and reconnects. I then had a small walk there. I also visited one temple. I also saw a Department and Board for researching about tea!
When I had taken down the cycle from the lorry, I had seen one nut fallen there. When the cycle was kept in the lorry, it must had got many jerks. Initially I thought that it was the cycle stand's nut. But after reaching here when I checked, I came to know that it is the one from the carrier rod. So it is little loosened. With the allen key, I tightened it a bit. Not perfect, but okay for time being. Later on I will need to get it done properly. Otherwise the luggage would slip.
In the evening, I met Pappu Samiji. As he could not speak English properly, he had brought his daughter as a translator. So we had good conversation. Then he took me to his home. From there I had excellent views of ghat to Ooty! I could also experience Pongal vibes at his home. Then he took me to one temple located outside Gudalur. The road is very silent and in the midst of a forest! In the clear night sky, I can see bright Jupiter and other stars. Then I had my dinner at Sarvana Bhavan. It was heartwarming to meet Omprakashji and Pappu Samiji. In a way, I experienced the real India and also understood what real RSS is, how Sangh works. In the town, it is celebrations and preparations everywhere! For cycling, the third day was quick one. But what a thrilling journey it was in the forest! And tomorrow I have my biggest climb! Let's see how it goes. Thanks for reading!
Next part: South India cycle expedition 4: Pongal and Gudalur- Ooty- Welington 67 kms
Thanks for reading. On my blog articles about trekking, sky watching, scientific experiments, meditation, fitness, cycling etc. are there. -Niranjan Welankar 09422108376. Date of writing- 19th March 2026.
✪ कर्नाटकातील रम्य सरोवरे आणि कावेरी नदी
✪ छोटी गावं आणि शांत रस्ते
✪ बेगूरच्या ऐवजी गुंडलुपेटमध्ये मुक्काम
✪ बांदीपूर राष्ट्रीय उद्यान आणि मधुमलाई व्याघ्र राखीव क्षेत्रातून प्रवास
✪ दक्षिण भारतातील शिस्त आणि सहकार्याचा अनुभव
✪ गुडलूरमधील मराठी बोलणा-याची भेट!
✪ दक्षिण भारतीय कुटुंबीयांची आपुलकी
✪ पोंगलची पूर्वसंध्या आणि उटीच्या उंबरठ्यावर
नमस्कार. जानेवारीमधल्या सायकल प्रवासाचे अनुभव शेअर करत आहे. १३ जानेवारीची सकाळ. सायकल प्रवासाचा दुसरा दिवस. काल मलावलीमध्ये चांगला आराम झाला. आजचा टप्पा आधी बेगूरपर्यंत होता. पण ते छोटं गाव असल्यामुळे तिथे थांबण्याची सोय लगेच मिळत नव्हती. म्हणून श्री कृष्णा जी, श्री निरंजन कुमार जी आणि इतरांच्या सांगण्यानुसार बेगूरच्या पुढे १४ किलोमीटरपर्यंत जायचं ठरवलं. त्यामुळे थोडा उशीर होणार होता पण पर्याय नव्हता. कालच्या अनुभवावरून वाटलं की, फार तर एकच्या ऐवजी दीडपर्यंत पोहचेन. हा विचार करून पावणेसातला निघालो. आजचा टप्पा मोठा झाला तरी पुढचा टप्पा छोटा होईल.
कर्नाटकातली जुनी राजधानी आणि सत्ताकेंद्र असलेल्या मैसूरच्या बाजूने जाणारा रस्ता! छोटी गावं, शांत रस्ते! आकाशही निरभ्र आहे. आता बंगलोरचे ढग आणि दमटपणाचा मागमूस नाहीय! सायकलिंगचा दुसरा दिवस असल्यामुळे मनही बरचसं शांत झालंय. फक्त पुढच्या टप्प्यावरच्या वन क्षेत्राची काळजी वाटते आहे. इथून उटीकडे जाणारा रस्ता राष्ट्रीय उद्यानातून जातो. तिथे हत्ती आणि इतर वन्य प्राणी आहेत. सायकल नेऊ देतील का आणि नेऊ दिल्यावर राईड करता येईल का ही शंका आहे. पूर्वी तर इथे सायकलिस्टस गेलेले आहेत. ही गोष्ट मनामध्ये सतत येते आहे. अर्थात सुंदर आसमंत आणि हळु हळु मागे जाणारी गावं- लोक- दृश्य ह्यामुळे मन प्रफुल्लित होतं आहे.
मुख्य हायवेला इडलीचा नाश्ता केल्यानंतर आतला रस्ता घेतला. काही अंतर अगदी निर्जन परिसर आहे. छोटी गावं, शेतं आणि शांत परिसर! पण रस्ते अगदी चांगले. वाटेत छान सरोवरं लागली. पुढे नरसीपूराजवळ दोन नद्या लागल्या. त्यातली एक कावेरी! कावेरीवरचा पूल अगदी छोटा आहे, त्यामुळे थांबता आलं नाही. अंतर्गत रस्त्याला अनेक वळणं आहेत, त्यामुळे थोडं बघून बघून जातोय. ह्या आतल्या रस्त्यांवर वाटेतले लोक थोडं बोलत आहेत. एका रिक्षावाल्याशी थोडा वेळ गप्पा झाल्या. हळु हळु दूरवर डोंगर दिसायला लागले! पुढे नंजानगुड गाव आणि श्री वेंकटेश्वरा मंदिर लागलं. इथे रेल्वे लाईनही आली आणि मैसूर- उटी महामार्ग आला.
आज हेडविंड बराच जास्त आहे. त्यामुळे अपेक्षेपेक्षा जास्त वेळ लागतोय. दुपारचं ऊनसुद्धा आहे. आणि आज दुसराच दिवस असल्यामुळे मूमेंटम तेवढा नाहीय. त्यामुळे थोडा जोर लावावा लागला. आसमंत मध्ये मध्ये बदलतोय. शेतं आणि छोटी गावं जाऊन आता औद्योगिक परिसर आला आहे. डोंगरही जवळ येत आहेत. हळु हळु बेगूर आलं. तिथून पुढे उतार असेल असं वाटलं होतं. पण तसा उतार नाहीय. परत एक ब्रेकफास्ट केला आणि जात राहिलो. अपेक्षेपेक्षा थोडं उशीरा म्हणजे दोन वाजता गुंडलुपेटला पोहचलो. इथे अशोकजींनी गेस्ट हाऊसमध्ये व्यवस्था केली होती. पण राहुल गांधींच्या दौ-याच्या प्रोटोकॉलमुळे ते बदलावं लागलं. नंतर त्यांनी दुस-या एका लॉजमध्ये व्यवस्था केली. त्यात थोडा वेळ गेला. नंतर त्यांनी आपुलकीने जेवणाचीही व्यवस्था करून दिली. असं आजचं अंतर ९८ किमी अधिक दोन म्हणजे शंभरच झालं! गुंडलुपेट! दमायला झालं, पण पुढे व्यवस्था चांगली झाली.
दुपारी आराम करून लॅपटॉपवर काम केलं. परभणी आकाशवाणीच्या कार्यक्रमासाठी फोनवरून रेकॉर्डिंगही केलं. हॉटेलचं खाऊन पोटाला थोडा त्रास होतो आहे. पण अपेक्षितच आहे. विशेष म्हणजे मला हव्या त्या चिक्क्या सगळीकडे मिळत आहेत. त्यामुळे तेवढी अडचण नाहीय. आता प्रश्न आहे की, उद्या वनातून जाताना कसं होईल???
जंगलातला थरारक प्रवास!
१३ जानेवारीला गुंडलुपेटमध्ये आराम चांगला झाला. १४ जानेवारीची सकाळ! सायकल प्रवासाचा चौथा दिवस! आवरून निघालो. मनामध्ये शंकाकुशंका तर आहेतच. हत्ती- वाघ समोर असताना सायकलवर कसं जाता येईल हा प्रश्न आहे! पण जे होईल ते बघू म्हणून निघालो! सकाळचं स्वच्छ आकाश आणि नुकताच झालेला सूर्योदय! इथून बांदीपूर राष्ट्रीय उद्यानाचं गेट साधारण १४ किलोमीटरवर आहे. ह्या महामार्गावर चक्क नागापट्टीणमची पाटी दिसते आहे!
अपेक्षेप्रमाणे गेटवर वन रक्षकांनी अडवलं! युटर्न घे म्हणाले! दुचाकी तर जात आहेत, जाऊ द्या म्हणून सांगितलं. पण ते नाही म्हणाले. त्यांनी सांगितलं की, पूर्वी सायकली जायच्या. पण आता जाऊ देत नाहीत. आणि इतर दुचाकी वेगात जाऊ शकतात. हत्ती अंगावर आला तर सायकल काय करणार! मुद्दा रास्त होता. त्यांना सांगितलं की, असा असा प्रवास करतो आहे. काही उपाय सांगा. किंवा अनेक ट्रक- लॉ-या जात आहेत. त्यामधून सायकल नेऊ द्या. ते तयार झाले! वन रक्षकांनी खूपच सहकार्य केलं! अजिबात उद्धटपणा किंवा नकार नाही! थोडं थांबावं लागलं, पण त्यांनी एका गाडीला थांबवून सायकल चढवूनही दिली! आणि जंगलातला थरारक प्रवास सुरू झाला!
अनेक ठिकाणी मोर, लाल माकडं, ससे दिसलेच. पण दोन ठिकाणी अगदी जवळून हत्ती दिसले! लॉरीमधून वन अगदी जवळून बघता आलं. ड्रायव्हर आणि एक वन रक्षक ह्यांच्यासोबत वेगळ्याच गप्पा झाल्या! थोडं हिंदी, थोडं इंग्लिश असं करत बोलणं झालं! पुढे बांदीपूर राष्ट्रीय उद्यानाची हद्द संपून मधुमलाई व्याघ्र राखीव क्षेत्राची हद्द सुरू झाली! आणि तमिळ नाडूही सुरू झाला! खूप दाट जंगल. जवळून वाहणा-या नदीमध्येही हत्ती दिसले! काही आदिवासी गावंही इथे दिसले. ३० किलोमीटरचा प्रवास वनातून झाला. पलीकडच्या गेटवर लॉरीतून उतरलो. तो गुडलूरला सोडायला तयार होता, पण पुढचं अंतर सायकलवरच जावसं वाटलं. अर्थात् ते फार नव्हतं. साधारण १० किलोमीटरचा प्रवास करून गुडलूरला पोहचलो! उटीचे डोंगर अगदी जवळ आलेले आहेत!
गुडलूर! उटीच्या पायथ्याचं वेगळंच गाव. इथे कालिकतचाही बोर्ड दिसला! केरळची सीमासुद्धा फार लांब नाहीय. चढ- उतारांवर वसलेलं आणि कोकणची आठवण करून देणारं गाव. तमिळ नाडू आणि पोंगलची पूर्व संध्या! इथेसुद्धा सुरूवातीला कोणत्या संस्थेची माहिती मिळाली नव्हती. पण चिन्मय मिशनच्या स्वामी सुंदर चैतन्यजींनी ओमप्रकाशजींशी जोडून दिलं. ते इथे संघाचं काम करतात. ते खरं तर बाहेर जाणार होते. पण मला थोडा वेळ भेटले. संघ कार्यालयात त्यांनी माझी व्यवस्था केली. बस स्टँडपासून संघ कार्यालयापर्यंत त्यांनी मला रस्ता दाखवला. वाटेत त्यांच्या ओळखीचे अनेक जण भेटले! ते बाहेर जाणार होते, म्हणून नंतर त्यांनी पप्पू सामीजींशीही माझं बोलणं करून दिलं. ह्या दोघांना भेटताना कुठेच पहिल्यांदा भेटलोय असं वाटलं नाही.
तिस-या दिवसाचं सायकलिंग अगदी थोडं झालं. ५१ किलोमीटरच्या ऐवजी ८ आणि १४ असे फक्त २२ किमीच झाले. एका अर्थाने बरंच झालं. उद्या उटीच्या वाटेवर २० किमीचा विशाल घाट आहे! त्यामुळे आज आराम मिळाला ते चांगलंच. दुपारी जेवायला शोधत शोधत एका ठिकाणी गेलो. आणि काय गंमत! हॉटेलवाला चक्क मराठी बोलणारा निघाला! त्याने १० वर्षं तळेगांव दाभाडेत काम केलं होतं! दोघांनाही छान वाटलं. मराठी चांगल बोलत होता! आणि त्याला इतकं मस्त वाटलं! योग असं जोडतो आणि परत जोडतो! तिथेच थोडा वॉक केला आणि नंतर एक जवळचं मंदिरही बघितलं. चहावर संशोधन करणारं महामंडळही दिसलं!
लॉरीमधून सायकल आणताना एक नट निघालेला दिसला होता. लॉरीमध्ये सायकल आडवी केली होती, तेव्हा धक्का लागून निघाला. आधी वाटलं की तो सायकल स्टँडचा नट असेल. पण इकडे पोहचल्यावर नीट बघितल्यावर कळालं की, तो कॅरीअरच्या एका रॉडचा आहे. त्यामुळे कॅरीअर थोडं लूज झालं आहे. सोबतच्या ऍलेन की च्या मदतीने त्याला थोडं घट्ट केलं. अगदी योग्य नाही, पण तात्पुरतं जमलं. पुढे ते नीट करून घ्यावं लागेल. अन्यथा सामान घसरू शकतं. असो.
संध्याकाळी पप्पू सामीजी भेटले. त्यांना इंग्लिश नीट येत नव्हतं, म्हणून त्यांनी दुभाषी म्हणून त्यांच्या मुलीला आणलं. त्यामुळे बोलणं छान झालं. नंतर ते घरी घेऊन गेले. तिथून उटीच्या घाट वाटेवरचा परिसर छान दिसला! त्यांच्या घरी सुरू असलेली पोंगलची तयारी बघता आली. नंतर त्यांनी गुडलूरच्या थोडं बाहेर असलेलं एक मंदिर दाखवलं. अगदी निर्जन आणि वनातून जाणारा रस्ता! रात्रीच्या स्वच्छ आकाशात तेजस्वी गुरू आणि इतर तारे दिसले! नंतर सर्वाणा भवनमध्ये जेवण झालं. ओमप्रकाशजी आणि पप्पू सामीजींना भेटून खूप छान वाटलं. आणि एका अर्थाने खरा भारत कसा असतो, संघ काय असतो, हेसुद्धा जाणवलं. गावात सगळीकडे पोंगलची तयारी आणि सजावट सुरू झाली आहे! तिसरा दिवस तसा सायकलिंगच्या दृष्टीने शांत गेला. पण जंगलातला थरारक प्रवास झाला! आणि आता उद्या घाटाची मोठी परीक्षा! बघूया कसं होतंय. वाचल्याबद्दल धन्यवाद!
पुढील भाग: दक्षिण भारतातील सायकल प्रवासाचे अनुभव ४: पोंगल आणि गुडलूर- उटी- वेलिंग्टन ६७ किमी
वाचल्याबद्दल धन्यवाद. माझ्या ब्लॉगवर ट्रेकिंग, आकाश दर्शन, विज्ञान प्रयोग, ध्यान, फिटनेस, सायकलिंग इ. बद्दलचे लेख उपलब्ध. -निरंजन वेलणकर 09422108376. लिहीण्याचा दिनांक- 19 मार्च 2026.
