South India cycle expedition 19: Srimushnam- Pudducherry 96 kms

✪ Rural region of Cuddalore district
✪ Memories of Tsunami days
✪ The more we travel, we realize we cannot see much! 
✪ Sri Aurobindo Ashram, Pudducherry!
✪ Beach in the White Town
✪ Dialogue with Sri Matruprasadji
✪ Homely feeling after meeting dear ones

Hello. Morning of 30th January! Second last day of the cycle tour! But in some aspects, this cycling is like cricket. Match is not finished till the last run is made. This tour will complete only after the last kilometer is completed. But what an experience I am getting! I have almost forgotten the initial halts! What villages they were- Gudalur before Ooty, Mallawali in Karnataka and Mandapam near Rameswaram! Right in first eight days, my hands were tanned and blackened and now my face also resembles South Indian faces. But this is a prestigious jewel! One is to enjoy it. 

As always, started the day after consuming dry fruit given by Helaskar madam. In the morning, had good discussion with Anandhanji. He is making so many efforts. He wishes to plenty of things for his village. It is great to meet him. I bid adieu to him and left. Shared the live location on my group. Today's route will initially go through silent countryside! Peaceful villages! The sun risen behind a farm! I used the mobile map till one min road. After that, understood the road and kept the mobile in the pouch. On the way, I saw one strange scene of traffic jam. Its reason is that hundreds of wild hens are crossing the road! How rapid they are! Then the vehicles moved. After completing around 25 kms, I rejoined the Highway that had come from Kumbakonam. I had my breakfast. The headwind is there today also. But I am used to it now. So I am getting good speed.

For some distance, I rode on the Highway. Today I am going to Pudducherry. For Cuddlaore, I turn right after some distance. Slowly the coastline is approaching. I had come here in January 2005. Memories of those days- Villages destroyed after the Tsunami. Especially, the poor people living just near the beach. People were getting help, but it was unequal. And beyond Tamil Nadu coastline, the Tsunami created huge destruction in vast areas from Andaman- Nikobar, Bangladesh to Indonesia. What a massive natural calamity it was. From Chanakya Mandal, we around 100 boys and girls had come here. We participated in the relief work for 8 days. Those days taught us many things during our college times. Even after the Tsunami, the dawn worship- Kakada Arati would be recited in villages such as Tharangambadi. People slowly put their sorrow aside and started again! Experience of working with military persons!

The more we travel in our country, we realize that we cannot see much! I could see some unique regions and temples, but still many things remain. Even a small village has so much! From here, Thiruvannamalai and Arunachalam is not far away! The seat of Ramana Maharshi! When life will plan it, this will be visited. 

Cuddalore seen 21 years ago and now! Population and buildings have increased. In the afternoon, it is very hot. With large roads, shadow is rare! When we go through small villages, we do get shadow. After quite some time, one tree with shadow came. I stopped there, drank water and also ate a large banana fruit given by Anandhanji. At that time, one person stopped his motorcycle. He talked with me for 2 minutes! He took a photo and told that he would keep the photo as his status. And yes, during this entire tour, my father is also sharing regular updates about me!

Although this is a coastal road, I am not able to see “him.” I am seeing many rivers and creeks coming. There is so much of city now. Pudducherry is coming near. But it is also getting hot. On top of that, I am passing through an urbanized region with less trees and in coastal humidity. That is also adding to heat. I drank ORS at one point. 

Pudducherry and Shri Aurobindo Ashram! Pudducherry with a unique identity and style! Initially I was directly going to the Ashram. But my father’s friend staying here- Shripad Vaidya uncle told me that it is closed in the afternoon. So I decided to firstly go to his quarter. There is traffic in the city! Traffic signals after so many days! Riding in a packed road. But I remained aware- trying to do every pedal with awareness. In JIPMER hospital, uncle’s son Vedant is a doctor. Beautiful campus. Uncle is there on the road waiting for me. The moment I reached his house, met him I felt like coming home! 96 kms completed for the day. Despite of the headwind, completed it within 5 hours of pedaling time. 

Afterwards, it is rest, chit- chat and memories of Parbhani, our hometown! It is great to meet the uncle and aunty. In the evening, I, the uncle and his relative went to Sri Aurobindo Ashram through a rikshaw. Sri Aurobindo! I have read about him. A revolutionary at one time and later on a great Sanyasin! Sri Aurobindo and Sri Mataji! He dedicated himself to enhance human consciousness. In one discourse, Osho has said that we recognize efforts made by Gandhiji and revolutionaries towards India’s freedom. But efforts of Sri Aurobindo will be known in future. Remaining at one isolated place, he had worked tremendously for enhancing people’s awareness and their awakening. He had channelized all his Sadhana and energy for that only. 

Ashram is rather small. We kept mobiles outside and went in. We sat near the Samadhi for some time. Everyone is maintaining silence. After some time, we visited the library of the Ashram. Books about him and written by him- in many languages. I purchased one book written by his disciple. 

We then went to the beach in the White Town. Here buildings are built in French style. Even names of the houses and roads also! Finally saw the vastness! His roar, waves and Moon in the sky above the sea! This is never seen in Maharashtra! In Maharashtra, we see Moon crescent against the Moon. But this waxing Gibbous Moon- around 70% illuminated Moon on the backdrop of the Sea! The beach is crowded, but there are silent spaces too. We experienced the beach peacefully. We walked to the Gandhiji statue, just near the beach. As today is 30th January, there is some crowd here. After spending some time on the beach, we went to see one temple located just after the Ashram. Beautiful monument and architecture! There is so much of rush. So we watched it from outside only.

We had a short meeting with Shri. Matruprasadji- a senior member of the Ashram. He was busy, but gave time to us. He is from North India. He is a friend of my father. I told them about the objective of this cycle tour and work of Niramaya institution. He told that he is here since last 53 years! That means he is at least 75 years old. But he is looking like just 50- 55! Vaidya uncle and his relative are astonished. 

In the evening, had discussion with Vedant Vaidya. He is a doctor in JIPMER hospital. He is very occupied. Looking forward to visiting Theosophical Society and the last day of the tour! Today despite of the head wind, I got good speed. Let’s see how it goes tomorrow. The head wind not only increases time, but it also brings more heat and more tiring. Yes, tomorrow it will take more time, but I will finish this last leg tomorrow only! After visiting Theosophical Society, I will finish this tour at Niramay organization’s Chennai branch viz. House of my sister Aditi! 

Next part: South India cycle expedition 20: Pudducherry- Chennai 150 kms

Thanks for reading. On my blog articles about trekking, sky watching, scientific experiments, meditation, fitness, cycling etc. are there. -Niranjan Welankar 09422108376. Date of writing- 3rd June 2026.

 

दक्षिण भारतातील सायकल प्रवासाचे अनुभव १९: श्रीमुशनाम- पुद्दुचेरी ९६ किमी

✪ कडलोर जिल्ह्याचा ग्रामीण परिसर
✪ त्सुनामीच्या वेळच्या आठवणी
✪ जेवढं फिरू, तेवढं कळतं की, आपण काहीच फिरू शकत नाही! 
✪ पुद्दुचेरीचा श्री अरविंद आश्रम!
✪ व्हाईट टाऊनमधला बीच
✪ श्री. मातृप्रसादजींसोबत संवाद
✪ आप्त जनांच्या भेटीमुळे घरी आल्याची भावना

नमस्कार. ३० जानेवारीची सकाळ! सायकल प्रवासाचा शेवटून दुसरा दिवस! पण काही बाबतीत सायकलिंग हे क्रिकेटसारखं आहे. जोपर्यंत शेवटचा रन होत नाही, तोपर्यंत मॅच पूर्ण होत नाही. शेवटचा किलोमीटर पूर्ण होईल, तेव्हाच हा प्रवास पूर्ण होईल. पण किती वेगळा अनुभव मला मिळतोय. आता तर आधीचे टप्पे आठवतसुद्धा नाही आहेत! काय ती गावं होती- उटीअलीकडचं गुडलूर, कर्नाटकातलं मलावली आणि रामेश्वरमजवळचं मंडपम! पहिल्या आठ दिवसांमध्येच कोपरापासूनचे हात काळवंडले. आणि आता तर चेहरासुद्धा दक्षिण भारतीय चेहर्‍यांसारखा झाला आहे. पण हा मिरवायचा दागिना असतो! त्याचा आनंद घ्यायचा असतो. 
 

रोजच्या प्रमाणे हेलसकर मॅडमनी दिलेला अंजीर खाऊ खाऊन दिवसाची सुरूवात केली. सकाळी आनंदनजींसोबत गप्पा झाल्या. खूप काही त्यांचे प्रयत्न आहेत. गावासाठी त्यांना खूप काही करायचं आहे. खूप छान वाटलं त्यांना भेटून. त्यांचा निरोप घेऊन निघालो. लाईव्ह लोकेशन ग्रूपवर शेअर केलं. आजचा रूट अगदी निर्जन परिसरातून जातोय. अतिशय शांत गावं! शेतांमागे झालेला सूर्योदय! एका मुख्य रस्त्यापर्यंत मोबाईलमधल्या नकाशाचा वापर केला. पुढे रस्ता समजून घेतला आणि मोबाईल पाऊचमध्ये ठेवून निघालो. वाटेत एक वेगळंच दृश्य दिसलं! चक्क ट्रॅफिक जाम झाला आहे. त्याचं कारण शेकडो जंगली कोंबड्यांचा झुंड! भयानक वेगाने शेकडो कोंबड्यांनी रस्ता ओलांडला! आणि मग वाहनं निघाली. साधारण २५ किलोमीटरवर कुंभकोणमवरून आलेला महामार्ग मिळाला. इथे नाश्ता करून घेतला. आजसुद्धा हेडविंड आहे. पण आता त्याचीही सवय झालीय. त्यामुळे वेग चांगला मिळतोय. 

काही अंतर महामार्गावरून गेलो. आज पुद्दुचेरीला जायचं आहे. कडलोरसाठी पुढे एका शहरातून उजवीकडे वळालो. हळु हळु किनारपट्टी जवळ येते आहे. जानेवारी २००५ मध्ये इकडे आलो होतो तेव्हाच्या आठवणी. त्सुनामीमुळे उद्ध्वस्त झालेली गावं. विशेषत: अगदी किनार्‍यालगत राहणारे गरीब लोक. लोकांना मदत मिळत होती, पण त्यात खूप असमानता होती. आणि तमिळ नाडू किनारपट्टीच्याही पलीकडे अंदमानपासून बांग्लादेश- इंडोनेशियामध्येसुद्धा त्सुनामीने प्रलय घडवून आणला होता. किती वेगळी नैसर्गिक आपत्ती होती ती! तेव्हा आम्ही चाणक्य मंडलकडून १०० मुलं- मुली आलो होतो. आठ दिवस मदत कार्यात भाग घेतला. कॉलेजच्या दिवसांमध्ये खूप काही शिकवून जाणारे ते दिवस होते. त्सुनामी नंतरही तरंगमबाडीसारख्या गावांमध्ये पहाटे होणारी काकड आरती अजूनही आठवते. हळु हळु दु:ख बाजूला ठेवून उभे राहिलेले लोक! मिलिटरीच्या जवानांसोबत काम केल्याचा अनुभव!

आपण देश जेवढा फिरतो तेवढं कळतं की, आपण काहीच फिरू शकत नाही! काही सुंदर प्रदेश व मंदिर बघता आले तरी इतर अनेक गोष्टी राहूनच जातात. एका एका गावातच इतक्या विशेष गोष्टी असतात! इथून काहीसं जवळ असलेलं तिरूवनामलाई आणि अरुणाचलम! रमण महर्षींचं ठिकाण! “योग" येईल तेव्हा बघणं होईल.

२१ वर्षांपूर्वीचं कडलोर आणि आताचं कडलोर! वस्ती व दाटीवाटी खूप वाढल्यासारखी दिसते. दुपारी ऊन वाढतंय. मोठे रस्ते झाले असल्यामुळे सावली अगदी दुर्मिळ झालीय! लहान गावांमधून जाताना सावलीचा फायदा मिळतो. एका ठिकाणी खूप वेळाने सावली असलेलं झाड आलं. तिथे थांबून पाणी प्यायलो आणि आनंदनजींनी दिलेलं मोठं केळं खाल्लं. तेव्हा मोटरसायकलवरचे एक जण थांबले. दोन मिनिट बोलले. माझी विचारपूस केली! फोटोही काढला आणि स्टेटसला ठेवतो म्हणाले. आणि हो, ह्या पूर्ण प्रवासामध्ये माझे बाबाही माझे अपडेटस रोज शेअर करत आहेत!

रस्ता किनार्‍यालगत असला तरी "तो" दिसत नाहीय. त्याला मिळणार्‍या अनेक नद्या व खाड्या लागत आहेत. वस्ती खूप वाढली आहे. पुद्दुचेरी जवळ येत गेलं. पण ऊन्हाचा कडाका तितकाच वाढतोय. शिवाय झाड कमी असलेल्या आणि मोकळ्या प्रदेशातून मी समुद्रालगत आणि शहरी भागात आल्यामुळेही गरम होतंय. एका ठिकाणी ओआरएस घेतलं. 

श्री अरविंदांचा आश्रम असलेलं पुद्दुचेरी! अजूनही एक वेगळी ओळख आणि वेगळी शैली टिकवून ठेवलेलं पुद्दुचेरी! आधी थेट आश्रमात जाणार होतो. पण इथे राहणार्‍या श्रीपाद वैद्य काकांनी सांगितलं की, दुपारी तो बंद असतो. त्यामुळे मग थेट त्यांच्या क्वार्टरवर जायचं ठरवलं. मुख्य शहरामध्ये थोडी गर्दी आहे. अनेक दिवसांनी ट्रॅफिक सिग्नल्स बघितले! इतक्या दिवसांनी गर्दीत सायकल चालवतोय. लक्ष देत राहिलो- सजगता- प्रत्येक पेडल सजगतेसह होईल असा प्रयत्न आहेच. जिपमर हॉस्पिटलमध्ये वैद्य काकांचा मुलगा- वेदांत डॉक्टर आहे. सुंदर कँपस! काका माझ्यासाठी समोर येऊन थांबले होते! त्यांच्या घरी आलो, आप्त भेटले आणि अगदी घरी आल्यासारखं वाटलं! आजचे ९६ किलोमीटर झाले. हेड विंड असूनही पेडलिंगच्या पाच तासांच्या आत पोहचलो. 

नंतर आराम, गप्पा आणि जुन्या परभणीच्या आठवणी निघाल्या. काका- काकूंसोबत छान भेट झाली. संध्याकाळी काका, त्यांचे नातेवाईक आणि मी तिघं रिक्षाने श्री अरविंद आश्रमात गेलो. श्री‌ अरविंद! त्यांच्याबद्दल खूप वाचलं आहे. एके काळचे क्रांतीकारक आणि नंतर उच्च कोटीचे संन्यासी! श्री अरविंद आणि श्रीमाताजी. मानव उच्च प्रज्ञेपर्यंत पोहचावा, ह्यासाठी त्यांनी खूप वेगळ्या प्रकारे स्वत:ला वाहून घेतलं. एका प्रवचनात ओशोंनी म्हंटलंय की, स्वातंत्र्यासाठी गांधीजी किंवा क्रांतीकारकांनी केलेले प्रयत्न दिसतात. पण श्री अरविंदांचे प्रयत्न भविष्यात लोकांना कळतील. त्यांनीसुद्धा पडद्याआड राहून चेतनेच्या पातळीवर खूप मोठं काम केलं आहे. त्यांची सगळी साधना- ऊर्जा तिकडे त्यांनी वळवली होती. 

आश्रम तसा छोटेखानी आहे. मोबाईल बाहेर ठेवून आत गेलो. समाधीपाशी काही वेळ बसलो. सगळे जण मौनात आहेत. थोड्या वेळाने आश्रमातलं ग्रंथालय बघितलं. वेगवेगळ्या भाषांमध्ये त्यांची आणि त्यांच्याबद्दलची पुस्तकं. त्यांच्या एका शिष्याचं पुस्तक विकत घेतलं. 

काकांसोबत बीचवर आलो. व्हाईट टाऊन परिसर. इथल्या इमारती फ्रेंच पद्धतीच्या आहेत. अगदी घरांची नावं व रस्त्यांची नावंसुद्धा! बीचवर आल्यावर तो दिसला! त्याची गर्जना! लाटा! आणि समुद्राच्या थोडा वर आकाशात चंद्र! हे दृश्य महाराष्ट्राच्या तुलनेत अगदी वेगळं! समुद्रावर चंद्राची कोर बघितलेली आहे. पण शुक्ल पक्षातला द्वादशी- त्रयोदशीचा चंद्र समुद्राच्या पार्श्वभूमीवर! वा! बीचवर गर्दी आहे. पण तरीही काही ठिकाणी‌ समुद्र शांतपणे अनुभवता आला. बीचवर फिरत फिरत काका गांधीजींच्या पुतळ्याकडे घेऊन गेले. आज ३० जानेवारी असल्यामुळे गर्दी आहे. बराच वेळ फिरल्यावर आश्रमासमोरचं मंदिर बघायला गेलो. सुंदर बांधकाम आणि शिल्प! इथे आतमध्ये खूप गर्दी आहे. त्यामुळे बाहेरूनच दर्शन घेतलं. 

आश्रमातले एक वरिष्ठ सदस्य श्री. मातृप्रसादजींसोबत थोड्या वेळ भेट झाली. ते व्यस्त होते पण त्यांनी वेळ दिला. ते मुळचे उत्तर भारतातले आहेत. ते माझ्या बाबांच्या ओळखीचे आहेत. त्यांना सायकल प्रवासाचा उद्देश, निरामय संस्थेचं काम आणि स्वरूप सांगितलं. ते बोलता बोलता सहज म्हणाले की, मी इथे ५३ वर्षांपासून आहे! म्हणजे त्यांचं वय किमान ७५ तर असेल. पण वाटत होते अगदी पन्नास- पंचावन्न वयाचे. वैद्य काका व दुसरे काकाही चकित झाले. 

संध्याकाळी वैद्य काकांचा मुलगा- वेदांतसोबत गप्पा झाल्या. जिपमर हॉस्पिटलमध्ये तो डॉक्टर आहे आणि प्रचंड व्यस्त असतो. आता ओढ आहे ती थिऑसॉफिकल सोसायटी आणि शेवटच्या दिवसाची! आज हेड विंड असूनही चांगला वेग मिळाला. उद्या बघू कसं होतं! हेड विंडने वेळ तर जास्त लागतोच, पण मग जास्त ऊन, जास्त दमणं आणि वेळेचं गणितही कोलमडतं! वेळ लागेल, पण थेट एकाच दिवसात उद्याचा टप्पा पूर्ण करेन. थिऑसॉफिकल सोसायटी बघून निरामयच्या चेन्नै शाखेमध्ये म्हणजे माझ्या बहिणीच्या घरी सायकल प्रवासाचा शेवट करेन! 
 
पुढील भाग: दक्षिण भारतातील सायकल प्रवासाचे अनुभव २०: पुद्दुचेरी- चेन्नै १५० किमी

वाचल्याबद्दल धन्यवाद. माझ्या ब्लॉगवर ट्रेकिंग, आकाश दर्शन, विज्ञान प्रयोग, ध्यान, फिटनेस, सायकलिंग इ. बद्दलचे लेख उपलब्ध. -निरंजन वेलणकर 09422108376. लिहीण्याचा दिनांक- 3 जून 2026.