South India cycle expedition 4: Pongal and Gudalur- Ooty- Wellington 67 kms

✪ Ooty aka Udhagamandalam!!
✪ Confluence of Himalayas with Sahyadri
✪ Pongal vibes and festivities
✪ Ooty climb- 1200 m gain in 20 kms
✪ Mountain road cutting across forests!
✪ Experience of staying at Wellington Cantonment

Namaste. Writing experiences of cycling done in January. Morning of 15th January. Fourth day of the ride. Yesterday I had stayed at Gudalur! Gudalur! The mountain town at the base of Ooty! One feels mountains here. Today it is the ride to Ooty. When I was used to play 'trade' game with my Grandpa, I came to know names of towns such as Ooty, Kochin, Darjeeling, Madras etc. The same Ooty! This will be my biggest climb in this South India cycle tour. In a way, it is a stern test. I feel that after Ooty, there will not be difficult stages. 

Sankranti or Lohri in North India means Pongal in South India! Yesterday evening also I saw festivities with plenty of preparations. Rangolis drawn in front of houses! Sugarcane brought from shops! Music and also the aroma! When I started the ride, I wondered about the clouds. But the sky is so clear! There is some fog up in the mountains. I took tea- biscuit in Gudalur and started. The climb starts from the town itself. 20 kms distance for 1200 m elevation. But this is not that steep. It is well spread. So I am feeling that I will cycle it well. In the past, I have cycled on many more demanding climbs. Only thing is that its length is more, so it can be little difficult.  

 

Cheerful morning! No clouds! Beautiful scenes all the way! I am enjoying the ride and the views. There are “Pongal vibes" in small villages near Gudalur! A few vehicles on the road! Although it is inclining road, I am riding comfortably. Slowly as the road climbs up, distant views are approaching! Such a colossal mountain range it is! This is not forest, but still it has plenty of forest aspects. There are boards that elephants cross here. I also saw some red- faced monkeys! Oh! After some time, the fog started. But visibility was good. I switched on the blinker on the cycle and started riding with awareness. Such glorious nature induces memories of some beautiful songs! Ooty is a great hot-spot for tourists. There are many view points and so I will continuously get small hotels. In the first hour, I completed nine kilometers! That means almost the half of the climb is done. Now higher mountains are approaching! What a great place this is!

With elevation of over 2300 m, Ooty is higher than Manali, Shimla, Srinagar and Nainital! It is a strange confluence of Himalaya and Sahyadri! And equally divergent nature! Initially the trees were different. Later on there are Eucalyptus and Pine trees also. So much diversity from 1000 m to 1200 m! There are no clouds and therefore no humidity. Due to its elevation and mountains, not much heat also. I continued comfortably. Had it been clouds or rains with humidity, then this ride would have been difficult! I passed through many view points, but I did not feel like stopping. Gradually no. of vehicles increased. Children from buses are waving their hands to me! People are not used to see a cyclist in such ghats. 

After riding of around 2.5 hours, 20 kms completed by 10:30 am and the climb finished! Without any problem, I completed Ooty ghat! Felt very happy! Now Wellington is 45 kms away and I feel that it will be completed in the same time. But later on, it took more time. There are many small climbs even after Ooty. And although the main climb is completed at 20 kms, there are some downhills and then again some uphill portions. So it is taking more time. And now it is hot also in the afternoon. Ooty slowly came near. What a great hill- station! Right from British times! I crossed many lakes like Pykara. What a great landscape this is! The plateau with more than 2000 m elevation!

I expected to reach Wellington by around 2:30. Its canteen would close by then. So it was a race with time for some time. I took a short third break in Ooty town, had tea there and turned right after Coonoor- Coimbatore direction. Slowly Ooty was crossed. Till I crossed the corner till Dodabetta peak, the road ascended! Then onward I had finally a continuous downhill! Steep downhill and no need for pedaling! The downhill continued till Wellington cantonment! There stay arrangement was done by Archanaji from Niramay team. Felt little nervous while entering this military area. But the peaceful campus and greenery helped me relax. I reached there little late, by around 2:45. As Archana ji had informed the people there, there was no difficult. After my lunch, I stayed in the guest room. 

So it took almost 6 hours for completing these 67 kms! As the climb continued after Ooty, it took more time. Four day of the cycle tour completed! Major stage in the South India expedition completed! I comfortably completed this stern test! Wellington! A major centre of army with a college and also training facility!

In the evening, one senior officer came to me. He was a friend of Archanaji. He inquired about me and my mission. Such a senior officer, but met so gently and spoke with me! He did not come as the officer in fact. He came as a friend and in civilian attire. So I did not feel any burden. It was a new experience to stay in the guest room and in the cantonment! I also had informal dialogue with other persons in the campus. What a day it was! I had proper rest in the lush green campus. Now excited for tomorrow's another major stage!

Next part: South India cycle expedition 5: Wellington- Isha Adi Yogi (Coimbatore) 98 kms

Thanks for reading. On my blog articles about trekking, sky watching, scientific experiments, meditation, fitness, cycling etc. are there. -Niranjan Welankar 09422108376. Date of writing- 8th April 2026.

दक्षिण भारतातील सायकल प्रवासाचे अनुभव ४: पोंगल आणि गुडलूर- उटी- वेलिंग्टन ६७ किमी

✪ उदकमंडलम् अर्थात् उटी!! 
✪ हिमालय आणि सह्याद्रीचा संगम
✪ पोंगलचा उत्साह आणि सजावट
✪ २० किलोमीटरमध्ये १२०० मीटर चढ असलेला उटीचा घाट
✪ वन्य परिसरातून वर चढत जाणारा रस्ता!
✪ वेलिंग्टन कँटमध्ये राहण्याचा अनुभव

नमस्कार. जानेवारीमधल्या सायकल प्रवासाचे अनुभव शेअर करत आहे. १५ जानेवारीची‌ सकाळ. सायकल प्रवासाचा चौथा दिवस. काल गुडलूरमध्ये थांबलो होतो. गुडलूर! उटीच्या पायथ्याचं आगळं- वेगळं ठिकाण. अगदी डोंगराळ प्रदेशात आल्यासारखं वाटावं असं. आज उटीला जायचं आहे. उटीचा घाट! लहानपणी आजोबांसोबत व्यापार खेळताना उटी, कोचीन, दार्जीलिंग, मद्रास अशी‌ गावं ओळखीची झाली! ते उटी! ह्या दक्षिण भारत सायकल प्रवासातला सगळ्यांत मोठा घाट हाच असेल. एका अर्थाने ही एक मोठी परीक्षा आहे. उटीच्या पुढे फार कठिण टप्पे नाहीत, असं वाटतंय. 

उत्तर भारतातली संक्रांत अर्थात् लोहरी म्हणजे दक्षिणेकडचा पोंगल! काल संध्याकाळीसुद्धा गुडलूरमध्ये लोकांची सजावट आणि तयारी सुरू होती. घरासमोर काढलेल्या रांगोळ्या! त्यासाठी दूरवरून आणलेला ऊस! साग्रसंगीत सजावट आणि सुवासित वातावरण! आज निघताना सुरूवातीला ढग असतील असं वाटलं. पण आकाश खूप स्वच्छ आहे! दूर डोंगरात धुकं दिसतं आहे! गुडलूरमध्ये चहा बिस्कीट घेऊन निघालो. गुडलूरमधूनच घाट सुरू झाला. हा घाट २० किलोमीटर लांब आणि १२०० मी. चढ असलेला आहे. पण चढ पसरट आहे आणि फार तीव्र नाही. त्यामुळे हा घाट मला सायकलवर जमेल असं वाटतंय. आधी ह्याहून तीव्र अनेक घाट चढलो आहे. फक्त एक आहे की, ह्याची लांबी खूप मोठी आहे. त्यामुळे थोडी परीक्षा तो घेऊ शकतो.  

सकाळचं प्रसन्न वातावरण! अजिबात ढग नाहीत. खूप सुंदर नजारे! नजा-यांचा आनंद घेत सायकल चालवतोय. गुडलूरच्या बाहेर छोट्या गावांमध्ये "पोंगलच्या वाईब्ज" जाणवत आहेत! रस्त्यावर वाहनं तुरळक आहेत. रस्ता चढाचा असला तरी खूप आरामात सायकल चालवता येते आहे. हळु हळु रस्ता वर चढत जातोय तसा दूरवरचा आसमंत नजरेच्या टप्प्यात येतोय! किती विलक्षण डोंगररांग आहे ही! हे वन क्षेत्र नसलं तरी प्रत्यक्षात वन आहेच. हत्ती रस्ता ओलांडतात, असे बोर्डस दिसत आहेत. काही ठिकाणी लाल तोंडाची माकडंही दिसत आहेत! व्वा! काही अंतरानंतर धुकं लागलं. पण विजिबिलिटी चांगली आहे. सायकलीच्या मागे ब्लिंकर लावला आणि लक्षपूर्वक सायकल चालवत राहिलो! असा विलक्षण निसर्ग बघून आपोआप गाणी आठवायला लागली. उटी पर्यटनाचं मोठं केंद्र आहे. त्यामुळे इथे बरेच स्पॉटस आहेत आणि म्हणून छोटे हॉटेल्स मिळत राहतील. पहिल्या तासाभरात साधारण नऊ किलोमीटर झाले! म्हणजे जवळ जवळ अर्धा घाट पूर्ण झाला. दूरवर पुढचे मोठे डोंगर दिसत आहेत! काय ठिकाण आहे हे!

मनाली, शिमला, श्रीनगर, नैनिताल ह्या सगळ्यांपेक्षा उटीची उंची (२३०० मी.) जास्त आहे! हिमालय आणि सह्याद्रीचा अद्भुत संगम! आणि त्याला साजेसा निसर्ग. सुरूवातीला वृक्षराजी सपाटीवरची होती. पण पुढे युकेलिप्टस आणि पाईन वृक्ष लागले! गुडलूर साधारण १००० मी. उंचीवरचं गाव. तिथला निसर्ग आणि २३०० मी. उंचीवरचा निसर्ग! खूप फरक पडताना दिसतोय! अजिबात ढग नाहीत, त्यामुळे थोडीही आर्द्रता नाहीय. आणि थंड हवेचं ठिकाण असल्यामुळे ऊन विशेष नाहीय. त्यामुळे आरामात जात राहिलो. इथे जर ढग किंवा पाऊस आणि आर्द्रता असती तर मात्र हे फार कठिण गेलं असतं! वाटेत अनेक व्ह्यू पॉईंटस लागले पण थांबावसं वाटलं नाही. हळु हळु वाहनांची वर्दळ सुरू झाली. काही बसेसमधली मुलं मला बघून हात करत आहेत! अशा घाटात लोकांना सायकलिस्ट बघण्याची तेवढी सवय नाहीय. 

अखेर अडीच तास सायकल चालवल्यावर साडेदहाला २० किलोमीटर पूर्ण झाले आणि घाटाचा मुख्य टप्पा संपला. कोणताही त्रास न होता उटीचा मोठा घाट पार झाल्याचा खूप आनंद झाला! आता वेलिंग्टन ४५ किलोमीटर आहे. ते अडीच तासांमध्ये पूर्ण होईल असं वाटतंय. पण नंतर जास्त वेळ लागत गेला. उटीच्या पुढेही छोटे चढ आहेत. मुख्य घाट २० किलोमीटरला पूर्ण झाल्यावर काही उतार आहेत पण मग परत चढ आहेत. त्यामुळे वेळ जास्त लागतोय. आणि सकाळ संपून आता दुपार जवळ येते आहे. त्यामुळे गरमही होतं आहे. उटी हळु हळु जवळ येतंय. जुनं पर्यटन केंद्र! अगदी ब्रिटीशांपासून प्रसिद्ध असलेलं ठिकाण. वाटेत पायकारा लेकसारखे अनेक लेक लागले. किती विलक्षण हा परिसर आहे! २००० मी. हून जास्त उंची असलेलं एक लांब पसरलेलं पठार! टेबललँड! 

साधारण २:३० पर्यंत तरी वेलिंग्टनला पोहचायचा विचार आहे. कारण तिथल्या कँटोनमेंटमधलं कँटीन २:३० ला बंद होतं. त्यामुळे थोडी वेळेची शर्यत झाली. उटीमध्ये तिसरा ब्रेक घेतला. शहरातली गर्दी मागे पडून लवकर मोकळ्या रस्त्यावर कधी येईन असं वाटतंय. कूनूर- कोईम्बतूरची दिशा दाखवणारा रस्ता घेतला आणि हळु हळु उटी मागे पडत गेलं. दोडा बेट्टा शिखराकडे जाणारा फाटा येईपर्यंत चढ कायम राहिला. तिथून पुढे मात्र सुसाट उतार! पेडल मारण्याचीच जवळ जवळ गरज नाही. थेट वेलिंग्टन कँटोनमेंटमध्ये येईपर्यंत उतार! तिथली व्यवस्था अर्चना ताईंनी केली आहे. अशा मिलिटरी एरियामध्ये जाताना थोडं अस्वस्थ वाटलं! पण तिथला शांत परिसर आणि निसर्ग बघून छान वाटलं. थोडं उशीरा म्हणजे पावणेतीनला पोहचलो. अर्चना ताईंनी तिथल्या लोकांना सांगून ठेवल्यामुळे काही अडचण आली नाही. जेवण करून मग गेस्ट रूममध्ये थांबलो. 

आजचे ६७ किलोमीटर पूर्ण व्हायला जवळपास ६ तास लागले! उटीच्या पुढेही चढ असल्यामुळे वेळ लागला. सायकल प्रवासातले चार दिवस पूर्ण झाले! दक्षिण भारत सायकल प्रवासातला उटीचा मोठा टप्पा पार झाला! सायकलिंगच्या एका परीक्षेत चांगल्या प्रकारे उत्तीर्ण झालो! वेलिंग्टन! सेनेचं एक महत्त्वाचं युनिट, सैनिकी महाविद्यालय आणि प्रशिक्षण केंद्र इथे आहे!

संध्याकाळी अर्चनाताईंचे ओळखीचे एक सिनियर ऑफिसर मला भेटायला आले. खूप अगत्याने त्यांनी विचारपूस केली. इतके मोठे ऑफिसर, पण इतक्या सहजपणे भेटले आणि बोलले! ऑफिसर म्हणून ते आलेच नाहीत, एक मित्र म्हणून सिव्हिलियन वेषातच भेटले. त्यामुळे काही दडपण वाटलं नाही. कँटोनमेंटमध्ये गेस्ट रूममध्ये राहण्याचा खूप नवीन अनुभव मिळाला! गेस्ट रूम परिसरातल्या इतर काही जणांसोबत अनौपचारिक भेटी झाल्या. काय दिवस गेला हासुद्धा! स्वत:च स्वत:चा हेवा वाटावा अशी स्थिती आहे! निसर्गरम्य परिसरामध्ये छान आराम झाला. आता उत्सुकता आहे ती उद्याच्या अशाच मोठ्या ठिकाणाची!

पुढील भाग: दक्षिण भारतातील सायकल प्रवासाचे अनुभव ५: वेलिंग्टन- ईशा आदि योगी (कोईम्बतूर) ९८ किमी

वाचल्याबद्दल धन्यवाद. माझ्या ब्लॉगवर ट्रेकिंग, आकाश दर्शन, विज्ञान प्रयोग, ध्यान, फिटनेस, सायकलिंग इ. बद्दलचे लेख उपलब्ध. -निरंजन वेलणकर 09422108376. लिहीण्याचा दिनांक- 8 एप्रिल 2026.